Ow.

[marycrawford]

Have just finished The Prize In The Game, Jo Walton's third book and her best yet. (It's the third in a series, but features different characters, and you don't have to have read the other two at all.)

She hath rived my heart with this book, and I want to tell you why, I really do, but I also want you all to read it, so I can't tell you. Argh!

Her new book is something completely different, a comedy of manners with dragons, and I am more and more tempted to just buy the hardback already. What's even more enticing is that AFAIK she's rewriting a Jane Austen plot as SF right now. (On LJ, she's papersky.)

Comments

[halimede.livejournal.com]

You could put it behind a cut and leave it up to reader discretion. I must say you have me curious, but what I've read of hers I couldn't really get into...

[marycrawford.livejournal.com]

Ah, but that's just it, I want to keep you curious. *g*

I do think that this is her most accessible book yet. I liked the other two, but it was a distant like; this one went closer to home, as you can tell.

[halimede.livejournal.com]

Ah, but see, I have no current plans to read it unless you tie me down and sticky-tape it to my hands. Some of us are made more curious by the accounts of readers whose thoughts we enjoy hearing and/or reading.

I did buy a new book today, 'de gevleugelde kat', do you know it? 500 pages, apparently written in eight months, and her style is just amazing. I think I've discovered where all the good Dutch writing is hiding: Children's books.

I already proffessed my love for Tonke Dragt. This one by Isabel Hoving is equally cool with that exact mix of drama, down to earthness and beautiful, elegant but not overwrought language that I love.

Then I picked up 'de zomer van de bluegrass love' and you know what it reminded me of most? Betty Plotnick's writing style, especially 'Fire And Rain'. More so because the homoerotic subtext dripped of the pages by page three or so. In an angsty but ultimately positive way, just as it does in her stuff. Oh, and it (be still my heart!) started with a sex scene. A het sex scene that didn't make me close the book with a thud but made me all 'aw!' instead. I *love* the description of... Well, okay. Now I'm the one going 'but you should go out and read it and have that reading experience for yourself unspoiled'.

Anyway, that's where all the really good Dutch literature is (still) hiding, apparently. Isabel Hoving even said that she wrote a children's book exactly for that reason, because she didn't care for the 'regular' Dutch literary scene. So, yes! Cool stuff! And another 500 page book (which she wrote in eight months. Eight months!) to read. {groans} But yay. Because it is really well written, so far. Sorta distant third & possibly omniscient, in that the narrator (who isn't the protagonist as far as I can tell from the first couple of pages) addresses the reader directly, but so far it works for me, which (you know my grumpiness on the subject) says something right there. :)

[halimede.livejournal.com]

'de zomer van de bluegrass love'

Ack! Verkeerd onthouden. Het is 'de dagen van de bluegrass liefde' (http://www.casarosa.be/infowinkel/product_detail.php?id=156).

[marycrawford.livejournal.com]

I've heard of both, haven't read either. Interesting! And yeah, I am convinced that the best Dutch writers are children's writers. Paul Biegel is a favorite of mine, and so is Toon Tellegen.
I heard that the bluegrass book featured a gay romance, so that's interesting, too. Sounds good in any case.

About the Walton book, I'll switch to a Sekrit Language:

het gaat over vijf kinderen die als pleegkinderen samen opgroeien, trainen etc; twee zijn personages die ook in de eerdere Sulien boeken voorkwamen, Conal en Emer, en dat zijn min of meer de hoofdpersonen. Ze trainen voor kampioen, i.e. zwaard- en speervechter (want de eervolle gevechten in een oorlog geschieden een-op-een) of voor charioteer van de kampioen.

Een van hen, Darag, is de gedoodverfde held, zij het niet de hoofdpersoon; hij doet alles beter dan de rest, heeft profetische dromen en zo. Zowel Conal als Emer hebben een hekel aan hem, maar een van de anderen, Ferdia, is zijn beste vriend en kijkt tegen hem op.

Je ziet hoe alle kinderen zich ontwikkelen tot volwassenen, wat voor keuzes ze maken, terwijl er ondertussen een langzame build naar een oorlog aan de gang is. Ferdia is verliefd op Darag, al heeft hij dat zelf niet zo goed door; Darag blijkt de zoon van een god te zijn (ik kan er ook niks aan doen *g*) en trouwt met een woeste vechtster uit een andere provincie.

Als de oorlog eenmaal uitbreekt zijn de omstandigheden zo dat Darag, als eerste kampioen, in zijn eentje een weg bezet moet houden door iedereen tot een gevecht uit te dagen. Ferdia staat aan de andere kant en moet met hem vechten. Hij weet dat dat zijn dood is en dat hij Darag ontzettend veel pijn zal doen, maar gaat toch omdat hij geen andere uitweg ziet. Dan verzint Darag een list waardoor ze een dag lang tegen elkaar kunnen vechten zonder dat een van hen sterft, wat iedereen buitengewoon knap van F vindt. *g*

Als de avond valt zegt Darag dat ze in het donker niet kunnen vechten, en dat hij wil dat Ferdia aan zijn kant blijft overnachten. Iedereen weet van hun vriendschap, dus dat wordt juist extra heroisch gevonden. Ferdia gaat naar bed met Darag en zijn vrouw (hoera!) en alles lijkt goed af te lopen, maar de volgende dag breekt aan en ze kunnen de list van Darag niet meer inzetten. Nu moeten ze echt vechten, en Darag denkt een tweede list te verzinnen, maar dat pakt helemaal verkeerd uit en hij doodt zijn beste vriend. Wail!

Het interessante is ook dat het geen van beide compleet sympathieke personages zijn, maar je wel voor zich winnen. Ik heb sterk het idee dat ik F sympathieker vind dan de auteur zelf...

[halimede.livejournal.com]

Cute. Al had ik liever iets meer gehoord over waarom het *jou* aansprak, en wat dan precies. (Het klinkt wel heroisch en interessant enzo, maar het blijft heel abstract, zo'n abstract. *g*) :)

Ik word trouwens helemaal stapel van mensen die ik (al dan niet persoonlijk) ken die dan weer iemand op LJ blijken te zijn die ik al dan niet persoonlijk ken.

[marycrawford.livejournal.com]

Ja, ik ben er beter in om in persoon te beschrijven waarom ik een boek leuk vind dan op het scherm, geloof ik. Oh well. Komt waarschijnlijk doordat ik in persoon beter kan squeeen. :-)

Ik word trouwens helemaal stapel van mensen die ik (al dan niet persoonlijk) ken die dan weer iemand op LJ blijken te zijn die ik al dan niet persoonlijk ken.

Whuh? Dat heb ik nog nooit bij de hand gehad, ondanks net-literate vrienden. Gelukkig maar, want dat lijkt me tamelijk bizar. Wisten zij dan wel wie jij was?

[halimede.livejournal.com]

Ah, als ik zeg persoonlijk, dan bedoel ik in de internet zin van het woord. Mensen met wie ik online persoonlijk contact heb gehad, of, iets minder persoonlijk, wiens postings ik met veel plezier lees en een beetje bij hou af en toe. Het is echt waanzinnig hoe ik steeds weer bij dezelfde mensen uit gekomen blijk te zijn, via een compleet andere route. Nu weer Papersky die Jo Walton blijkt te zijn. Ik zag namelijk best vaak comments van Papersky in mijn friends' LJ's, maar ik had geen idee dat dat Jo Walton was die ik weer van de nieuwsgroepen ken (van lezen, in dit geval).

[halimede.livejournal.com]

Oh, and you *must* squee in person, then. :)